Vanwege de landelijke richtlijnen rondom het coronavirus zijn er geen samenkomsten tijdens de Dodenherdenking op dinsdag 4 mei. Er zijn ook geen herdenkingen bij de monumenten in de dorpen. Wel wordt er op de dag door de collegeleden, samen met een lid van de comités 4 mei, een krans gelegd namens de gemeente/gemeenschap bij de monumenten. 

Vlag halfstok

Het Nationaal comité 4 en 5 mei roept inwoners op, om net zoals vorig jaar, de vlag halfstok te hangen van zonsopgang tot zonsondergang. De gemeente heeft besloten de oproep van het Nationaal comité 4 en 5 mei te steunen en de hele dag de vlag halfstok te laten hangen. 

In Amerongen is het de gewoonte om naast het plaatsen van een krans ook tulpen neer te leggen op de graven. De bestelling van de tulpen is niet geannuleerd. Er wordt een aantal tulpen neergelegd op de graven. De overige tulpen worden geschonken aan Buurtzorg en Vitras in Amerongen en aan de cliënten die ze op 4 mei gaan bezoeken.

Digitale toespraak

Dinsdag 4 mei wordt om 19.00 uur een digitale toespraak uitgesproken door burgemeester Frits Naafs. De toespraak kunt u volgen op deze pagina.

Woensdag 5 mei

Vanwege de landelijke richtlijnen rondom het coronavirus zijn er geen evenementen gepland op woensdag 5 mei.

Volledige tekst van de toespraak

Goedenavond dames en heren, meisjes en jongens,

Vandaag staan we stil bij alle mensen die in de Tweede Wereldoorlog en tijdens vredesmissies daarna, slachtoffer zijn geworden van de gruwelijke oorlogsdaden. 
Elk individu, jong, oud, man, vrouw, militair of burger, Joods en niet Joods, elk mens met zijn eigen verhaal, met eigen dromen, té vroeg gestorven door de oorlog. 

En ook nu nog zijn er op veel plaatsen in de wereld oorlogen, en mensen die moeten onderduiken, vluchten of leven in doodsangst. We denken aan de mensen die in deze gebieden leven en gedenken allen die er niet meer zijn. 

Morgen, op 5 mei, vieren wij dat wij na deze oorlog in vrijheid leven. 
Het zijn beide belangrijke dagen. 
Al meer dan 75 jaar staan wij hier ieder jaar, met elkaar, bij stil. 
Wij kunnen er in vrijheid over praten en schrijven. 
4 en 5 mei zijn momenten van betekenis. 
Met betekenis voor vandaag én ook voor morgen. 
Maar hóe dan? Hoe kúnnen u, jij en ik dat doen. 
Welke betekenis kunnen wij nu geven aan 4 en 5 mei, in deze bijzondere tijd. 
Met al zijn beperkingen.

In onze hele gemeente staan op allerlei plekken monumenten die ons herinneren aan de oorlog. 
Mooie beelden die in deze toespraak voorbij komen nu we er niet samen kunnen zijn.
Bij het herdenken van de oorlogsjaren kijken we terug op de vele verschrikkingen en op enorm veel leed. 

Ook denken wij aan al die vaders, moeders, tantes, ooms, oma’s en opa’s, broers, zussen en kinderen van toen. 
Mensen zoals u, jij en ik. 
Waar was uw vader of broer tijdens de oorlog. 
Waar was uw oma of uw zus. 

Er was angst. Er was onzekerheid. Er was armoede. 
Er waren bombardementen, schietpartijen, deportaties van Joden. 
verraders en verzetsmensen. 
Er was wraak en er was veel, heel veel verdriet. 
Het was oorlog. 
Om de vrijheid stond een metershoog hek. 

Maar mensen zijn veerkrachtig. 
Het gewone leven ging zo goed en zo kwaad als dat kon, toch door.  
Er was saamhorigheid. 
Mensen hielpen elkaar. 
En mensen werden creatief in het zoeken naar oplossingen. 
Ze lazen, maakten muziek, deden spelletjes en fantaseerden over de tijd dat ze weer vrij konden zijn. 

De coronacrisis was en is voor iedereen hier en in alle landen een jaar met veel en langdurige beperkingen. 
Er is soms nog angst. Een onveilig gevoel. Onzekerheid. 
Er zijn nog steeds veel ernstig zieke mensen. 
Ook zijn er veel mensen overleden 
Het is alsof er een onzichtbare vijand vlakbij is.  
We zitten al een jaar lang met elkaar in een crisissituatie. 
Alleen samen kunnen wij de onzichtbare vijand verjagen.  

De coronamaatregelen hebben onze vrijheid enorm beperkt. 
Onze vrijheden, waarvan we ons soms niet eens bewust waren. 
Zo gewoon, zo normaal. 
Elkaar de handen schudden, elkaar omhelzen. 
Een spontane knuffel geven of die broodnodige schouderklop, die aanraking waar je geen woorden voor nodig hebt maar die zoveel zegt én doet.

Toch moeten wij de beperkingen van nu ook relativeren. 
Het is immers echt heel anders dan een oorlog.
Wat leren we van deze crisis periode? 
Hoe kunnen we deze ervaring van leven met beperkingen benutten om de vrijheid nog meer betekenis te geven en nog meer te waarderen? 

De vrijheid die we moeten koesteren. Om ons vrij te bewegen, lief te hebben wie we willen, te kunnen reizen, met elkaar te leven in een vrij land.

Zo, dat we elk jaar in vrijheid kunnen blijven herdenken.